Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 2 / 2022

Είναι πολλά, τελευταία, που θέλω να πω για την κορονοχούντα που πλήττει τη χώρα μας και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, όμως δεν με παίρνει ο χρόνος. Θα αναφέρω μόνο τα πιο χυδαία και τραγελαφικά.

Βγήκε τις προάλλες ο Βασιλακόπουλους στον ΣΚΑΪ και είπε ότι οι μάσκες στον δρόμο μόνο από το κρύο προστατεύουν. (Δε με πιστεύετε; Δείτε τον.) Αποφάσισε, δηλαδή, επιτέλους να μας πει την αλήθεια... τώρα, ύστερα από τόσο καιρό. Ισχυριζόμενος πως, πριν, εκείνος και η παρέα του έλεγαν ψέματα ώστε ο κόσμος να πάρει πιο σοβαρά τα μέτρα και να φορά τις μάσκες και εκεί όπου έχει πολύ συνωστισμό.

Μέχρι στιγμής, όσοι λέγαμε πως η (υφασμάτινη) μάσκα δεν προστατεύει μας αποκαλούσαν «συνωμοσιολόγους» και μας έβριζαν.

Μέχρι στιγμής, τρομοκρατούσαν οι τηλε-ειδικοί τον κόσμο ότι «φονικός ιός» είναι στον αέρα και, για να βγεις από το σπίτι σου, πρέπει να φοράς μάσκας (έστω και αποκριάτικη για να κάνεις τον καραγκιόζη καλύτερα).

Μέχρι στιγμής, κόσμος είχε πληρώσει ακόμα και πρόστιμα επειδή δεν φορούσε μάσκα μες στη μέση του δρόμου (η οποία είναι άχρηστη)!

Και βγαίνει τώρα ο Τηλε-λακόπουλος και μας λέει ότι... μας έκαναν πλάκα!

Δηλαδή, τι μας λέει ο άνθρωπος; Ότι θεωρεί πως οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ηλίθιοι και δεν πρέπει να τους λέμε την αλήθεια; Αλλά πρέπει να τους λέμε ανόητα ψέματα, σαν να είναι μικρά παιδιά, προκειμένου να «προστατευτούν»; Αυτό είναι εγκληματικό γιατί, εκτός των άλλων, δημιουργεί στους ευκολόπιστους μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας (αφού, βέβαια, τους έχουν προκαλέσει μια εξίσου υπέρμετρη, υπερβολική αίσθηση τρόμου). (Ψυχολογική είναι η πανδημία, κατά βάθος· εσείς απλά δεν το έχετε ακόμα συνειδητοποιήσει.)

Και γιατί αποφάσισε να μας κάνει αυτή την τρομερή αποκάλυψη τώρα ο κ. Βασιλακόπουλος; Τώρα, που η Όμικρον, αυτή η σκληρή κυρά του θανάτου, «θερίζει», παρακαλώ...

Το λέει τώρα γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Ο κόσμος είναι τόσο τρομοκρατημένος που απλά συνεχίζει να φορά μάσκες ακόμα και στον ανοιχτό δρόμο. Τις έχουν συνηθίσει πια. Και οι κακές συνήθειες κόβονται δύσκολο. (Ναι, είναι κακιά συνήθεια να έχεις συνέχεια ένα κομμάτι πανί μπροστά στη μούρη σου· δεν βοηθά την υγεία σου, καθόλου. Το αντίθετο ίσως.)

Μια κυρία που ξέρω, η οποία φορά μάσκα συνεχώς απέξω, τη ρώτησα αν άκουσε τον Βασιλακόπουλο. Δεν τον είχε ακούσει, και δυσκολευόταν να το πιστέψει.

Δεν έχει σημασία πια τι θα πεις σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι και να τους πεις, απλά θα συνεχίσουν την ανθυγιεινή, τρομοκρατική συνήθεια.

Οι μάσκες ήταν ανέκαθεν, και είναι, η διαφημιστική εκστρατεία της προπαγάνδας του κορονοϊού. Το είπε και ο Βασιλακόπουλος με άλλα λόγια: για να τις βλέπουν και να θυμούνται. Όταν εγώ το έλεγα από τις πρώτες μέρες, ήμουν, φυσικά, «συνωμοσιολόγος».

Και έρχεται τώρα – αυτές τις μέρες πάλι – το ακόμα πιο αστείο:

Βγαίνει ο Μαγιορκίνης και, μες στη σοφία του, μας λέει πως, αν καταργηθούν οι μάσκες στους εξωτερικούς χώρους, αυτό θα αφορά μόνο εμβολιασμένους.

Πρόσεξε: παρότι οι μάσκες (ειδικά σε εξωτερικούς χώρους) είναι τελείως άχρηστες.

Ωστόσο, μόνο οι εμβολιασμένοι θα μπορούν να τις βγάλουν.

Γιατί;

Ε, κάπως πρέπει να τιμωρήσουμε ξανά εκείνους τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν δέχτηκαν να φάνε τη σύριγγα των λαμόγιων της Μεγάλης Φάρμας, με ό,τι συνέπειες μπορεί αυτό να συνεπαγόταν γι’αυτούς.

Πολύ... επιστημονική τακτική ακολουθούν οι «ειδικοί» αυτής της χώρας.

Υποκλίνομαι μπροστά στην «ειδικότητά» τους: η οποία μάλλον είναι «πλασιέ της Μεγάλης Φάρμας» ή «Επόπτης της Pfizer», για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία τι λένε. Όσοι καταλαβαίνουν φυσικά και δεν φοράνε μάσκα μες στη μέση του δρόμου.

*

Τι άλλο γελοίο – ή, ίσως, τραγικό – έχουμε να πούμε σήμερα;

Α, ναι... Είπα να αγοράσω παπούτσια. Βαδίζω πολύ όταν κάνω αστική περιπλάνηση, και τα παπούτσια που να με βολεύουν είναι το αιώνιο πρόβλημα. Μέχρι να βρω καλά, πρέπει ν’αλλάξω δυο, τρία ζευγάρια. Κι όταν βρω τα καλά, μετά από κάνα χρόνο έχουν πια χαλάσει και πρέπει να βγω προς αναζήτηση καινούργιων.

Πάω σε κατάστημα υποδημάτων και, στην πόρτα, λέω στην κυρία που ήταν μέσα ότι θέλω ένα ζευγάρι που να είναι έτσι. Κανείς άλλος δεν ήταν μες στο κατάστημα, παρεμπιπτόντως – και δεν ήταν καν καθημερινή. Πάει να βγάλει το κινητό της για να με σκανάρει. Της λέω «Δεν έχω υγειονομικά χαρτιά. Μπορώ να τα δοκιμάσω χωρίς υγειονομικά χαρτιά;»

«Απέξω,» μου λέει.

«Εδώ, στην πόρτα;»

«Ναι.»

«Εντάξει.»

Μου φέρνει το υπόδημα, το κοιτάζω, και μου εξηγεί ότι πρέπει να το δοκιμάσω όχι ακριβώς στην πόρτα αλλά έξω από την πόρτα.

«Θα μου φέρετε ένα σκαμνί;» ρωτάω.

«Δεν γίνεται,» μου λέει, «δεν μπορώ.»

Κοιτάζω τριγύρω· ήμασταν σε δρόμο που δεν υπήρχε πουθενά να καθίσεις. «Και πώς θα το δοκιμάσω;»

«...Οι άλλοι που έρχονται το δοκιμάζουν έτσι, απέξω.»

Δηλαδή, σαν πελεκάνοι, υποθέτω...

«Να το πάρω και να πάω λίγο εδώ παραδίπλα;» δείχνοντας ένα δρομάκι και ελπίζοντας εκεί να έχει κανένα σκαλοπάτι για να καθίσεις. «Δε σας το κλέβω.»

«Όχι, δεν μπορώ. Αν κάνετε το ράπιντ τεστ....»

«Να πληρώσω 10 ευρώ για να έρθω να δοκιμάσω παπούτσι;»

«Δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο· είναι ο νόμος.»

(Ο νόμος ο παράνομος – αυτός ο νόμος.)

«Ε, συγνώμη, ούτε εγώ μπορώ να το πάρω χωρίς να το δοκιμάσω.»

Και με κοίταζε περίεργα.

Διώχνει τον πελάτη και μετά τον κοιτάζει και περίεργα.

Πηγαίνω παρακάτω, σε κάτι άλλους δρόμους, σκεπτόμενος ότι πρέπει κάπου να υπάρχουν και πιο λογικοί άνθρωποι. Μπαίνω τελικά σ’ένα κατάστημα και ούτε πιστοποιητικά μού ζήτησαν ούτε τίποτα, όπως και σε αρκετά άλλα που έχω μπει ώς τώρα – άλλωστε, δεν νομίζω ότι γίνεται και κανένας έλεγχος, οπότε είναι πλέον θέμα τού πόσο λογικός θέλει να είναι ο άλλος, νομίζω. Αυτό το συγκεκριμένο κατάστημα δεν το είχε καν Ελληνίδα. Ήταν αλλοδαπή μέσα.

Λοιπόν, οι Κινέζοι τελικά αποδεικνύονται πιο δημοκράτες και φιλελεύθεροι από τους Έλληνες. Αλίμονο! Και δεν το λέω καθόλου ρατσιστικά αυτό, ούτε προς τη μία μεριά ούτε προς την άλλη. Ίσως απλά οι Κινέζοι να έχουν μάθει τι θα πει να ζεις μέσα σε δικτατορίες. Ξέρουν από τέτοιες.

Πάντως, γενικά, βλέπω πως υπάρχει αρκετή υπόγεια αντίσταση σχετικά με τα πιστοποιητικά, όπως έχω ξαναγράψει. Ακόμα και σε κάποιο κατάστημα που στις αρχές είχα πάει και με είχαν διώξει, τώρα απλά μπαίνεις ελεύθερα.

Οι έξυπνοι καταλαβαίνουν ότι οι περιορισμοί μάς βλάπτουν όλους. Οι ανόητοι πιστεύουν ό,τι τους λένε στον ΣΚΑΪ και στα άλλα βοθροκάναλα.

Δεν χρειάζεται καν να είσαι καλά πληροφορημένος για να καταλάβεις ότι αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Απλά χρειάζεται να έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, και να μη σ’το έχουν ληστέψει από την πολύ τρομοκρατία και τον κοινωνικό αποπροσανατολισμό.

Αλλά η underground επανάσταση πρέπει να γίνει above ground επανάσταση, για να δούμε και κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα.

Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτή η αηδία;

Οι λακέδες της Μεγάλης Φάρμας και οι πανδημιοκάπηλοι, πιστέψτε με, θα το τραβήξουν όσο μπορούν. Μην περιμένετε αυτοί να το τελειώσουν.

Έχω κι άλλα να πω αλλά είναι αδύνατον να τα πω όλα τώρα. Επιφυλάσσομαι.

*

Οι Υγειονομικοί κατά της Υποχρεωτικότητας αντιστέκονται – και πραγματικά τους θαυμάζω και είμαι, από καρδιάς, μαζί τους. Οι πάντες θα πρέπει να κάνετε το ίδιο με αυτούς.

Εικόνες από τον «καταυλισμό» των υγειονομικών της επανάστασης έξω από το Υπουργείο Υγείας:

Και ένα αυτοκόλλητο από τυχαίο δρόμο το οποίο τα λέει όλα κοντολογίς:

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το